سورت التوبہ (رکوع نمبر 11 تا 12) – ہندکو ترجمہ




سورت التوبہ نا رکوع نمبر 11
پارہ نمبر 10 نا رکوع نمبر 17
81:- پچھے رہنڑیں آلے خوش ہونے اور اُنہاں نا پسند کیتا کہ او اللہ نے راہے بچ آپڑیں مال تے جانی نال جہاد کرن او اور اُنہاں آکھیا گرمی بچ نہ نِکلو آپ صہ آکھو کہ جہنم نی گرمی ساریاں توں زیادے اے پر کاش او سمجھنے
82:- چائی نا اے کہ او ہسن تھوڑا تے روؤن زیادے اے اُس نا بدلہ اے جو او کمانے نوں
83:- فر اگر اللہ تُساں کِسے گروہ دار موڑ کہ کِن کھڑے تے او آپ صہ کولوں جہاد تے نکلنے نی اجازت منگن تے تُسیں آکھو کہ مینڑیں نال کدے نہ نکلے اور مینڑیں نال مِل کہ کدے دشمنڑ نال نہ کُلے بے شک تُساں پہلی دفعہ بیٹھے رہنڑی آں پسند کیتا سو تُسیں پچھے رہنڑیں آلیاں نال بہو
84:- اِنہاں بیچوں کوئی مر جُلے تے اُس نا جنازہ نہ پڑھیو اور اُس نی قبر تے نہ کھلے بےشک اُنہاں اللہ تے رسول صہ نال کفر کیتا اور اِس حال بچ مرے کہ او نافرمان اے
85:- اُنہاں نے مال تے اولاد اللہ تے بس اے چاہنا اے کہ اِنہاں اِس نال دنیا بچ عذاب دیوے اور اِس حال بچ اِنہاں نیاں جاناں نکلن او کہ او کافر ہون او
86:- اور جدوں کوئی صورت لہنی اے کہ اللہ اور رسول صہ تے ایمان آنڑو اور رسول صہ نال مِل کہ جہاد کرو تے اُنہاں بیچوں مقدور تُساں توں اجازت منگنے نوں اور آکھنے نوں کہ اَساں چھوڑ دیو تاکہ اَسیں بیٹھے رہنڑیں آلیاں نال بیٹھے رہواں
87:- او راضی ہونے نوں کہ پچھے رہنڑیں آلیاں عورتاں نال ہو جُلن او اور مہر لگ گئی اے اُنہاں نے دِلے اُتے تے او سمجھنے نی نوں
88:- لیکن رسول صہ اور او لوک جیڑے اُنہاں نال ایمان کِن آئے او اُنہاں آپڑیں مال تے جانی نال اللہ نے راہے بچ جہاد کیتا اے اور اُنہاں لوکاں وسطے ای بھلائی تے کمیابی اے اور اے ای لوک دوآں جہاناں نی کمیابی پاڑیں آلے نوں
89:- اللہ اُنہاں وسطے باغات تیار کیتے نوں اور اُنہاں تلے نہراں بگنیاں نوں اے اُنہاں بچ ہمیشہ رہسن او اور اے بڈی کمیابی اے
سورت التوبہ نا رکوع نمبر 11 مکمل
سورت التوبہ نا رکوع نمبر12
90:- اور دیہاتیاں بیچوں بہانہ بنڑاڑیں آلے اے کہ اُنہاں رخصت دتی جُلے اور او لوک بیٹھے رہو نوں جنہاں اللہ تے رسول صہ نال کوڑ ماریا تے کفر کیتا جَلتی اُنہاں ڈاڈا عذاب ملسی او
91:- بڈھے ، مریضاں اور نہ اُنہاں لوکاں تے جیڑے نی رکھنے کہ اوخرچ کر کِنو نوں اُنہاں تے کوئی حرج جبکہ او خیر خواہ ہون او اللہ اور رسول صہ نے اور نیکی کرنڑیں آلیاں تے کوئی الزام نی اللہ بخشڑیں آلہ تے ڈاڈا مہربان اے
92:- اور نہ اُنہاں لوکاں تے کوئی حرج اے کہ او آپ صہ کول آئے آکھیا نے کہ کوئی سواری دیو تے ْآپ صہ آکھیا سواری کوئی نی تے او اینجو مڑے کہ غم نال اکھیاں بیچوں اتھرو نکلنے کہ اُنہاں کول کج نی کہ او خرچ کرن او
93:- الزام صرف اُنہاں لوکاں تے اے جیڑے مالدار نوں تے آپ صہ کولوں اجازت منگنے نوں اور او اِس بچ خوش ہونے نوں کہ او پچھے رہنڑیں آلیاں عورتاں نال رہ جُلن او اللہ نے اُنہاں نیاں دِلاں تے مہر لا چھڑی اے اور او کج نی سمجھنے
سورت التوبہ
پارہ نمبر 10 مکمل۔

اپنا تبصرہ بھیجیں